Yaşadığımız topraklarda keşfedilmeyi bekleyen daha nice güzelliklerin bulunduğunu düşünmek heyecan verici.
Yükseklerde yaşamak tuhaf bir alçakgönüllülük katar insana. Zirveye yaklaştıkça arınır insanoğlu kibrinden, gururundan... Doğayla uzlaşma yollarını aramak, karşındakinin büyüklüğünü baştan kabullenmektir, yenilgiyi içine sindirmektir biraz da. Gönüllü bir baş eğiş, yakada ikinci kimlik gibi taşınır. Bulutlarda gezinebilme özgürlüğü bir şımarıklık katacakken insana, doğanın dik başlılığı devreye girer, gücünü anımsatıverir. Toprağa, dağa, taşa, ağaca, kurda, kuşa biat edilir sonra.

"Gürcü kimliğini milliyetçi bir pozisyon olarak değil, hep bir şıklık olarak düşündüm. İnsanın gözü yeşilse güzel bir adamdır. Gürcü ise daha da güzel bir adamdır. Gürcü"ye sormuşlar "Gürcü olmasaydın ne olurdun?" diye, "Mahcup olurdum" demiş. Bununla birlikte Gürcülük benim için Kürtlerin ya da başka etnisitelerin mücadelesine benzeyen bir problem değil. Ben Türkiyeli olmayı seviyorum, bu coğrafyayı seviyorum, senkronik bir zemini seviyorum. Gürcülüğün benim yazdıklarıma katkısı bu yeşil gözlü şıklık hikâyesinden kaynaklanıyor olabilir. Ama şöyle bir şey de var: Gürcülük bana yabancı olmayı da öğretti. Ötekilik anlamında yabancı... Öteki olma durumunu öğretti. Öteki olma durumu olduğu zaman, hiçbir "suçluya" karşıdan bakamayacak bir hayatın olur. Gürcü olduğun için kimse seni küçümsemiyor, ama sen biliyorsun yabancı olduğunu. Bunun için cezalandırılman şart değil, ama netice itibariyle sana toplumda dayatılan bir sürü şeyin, bir sürü ifadenin dışında kalıyorsun. Bunları kabul etmek zorunda olmadığını düşünüyorsun; küçük isyanlar bunlar. Sonuç olarak her türlü ötekiyle empati kurabiliyorsun, dolayısıyla ötekiyle empati kuramayanlara ciddi bir öfke besliyorsun.

Gürcü folkloru, Gürcü şarkıları, Gürcü Mutfağı... Gürcistan diyince ilk aklımıza gelenler bunlar.. Eski Sovyet cumhuriyetlerinden Gürcistan"ın kuzeyinde Rusya, güneyinde Azerbaycan, Ermenistan ve güneybatısında Türkiye yer alıyor. Gürcülerle komşuyuz, hatta her iki ülke insanları vizesiz seyahat özgürlüğüne sahipler.

“Tanımlanamayan bir Mısır freski, bir Afrika putu ya da bir Girit tablosu: Pirosmani’nin işleri bunların arasında sayılmalı. Onu gerçekten algılayabilmenin tek yolu bu... Bir Pirosmani görünce, insan Gürcistan’a inanç duymaya başlar.”
Yurttaşı Grigol Robakidze, benim Gürcü ressamım Pirosmani’yi böyle tanımlamış. Gerçekten öyledir, insan pirosmani’yle karşılaşınca, eşsiz bir ülkeyi, eşsiz bir görsel zenginliği ve yavru karacaların ürkek gözlerini keşfeder. Benim için de böyle olmuştu, yıllar önce henüz parçalanmayan Sovyetler Birliği’ne gittiğimde, “Gorbaçov zamanı” Moskova’da bir müzede gezerken Pirosmani’ye rastladım ve ilk görüşte aşk gibi, çarpılıp kaldım.